اسناد هیئت - نسخه صداوسیمایی برای عزاداری‌ها حسینی(ع)!

جامعه-احیا:از سه، چهار سال پیش صدا و سیما با تبلیغ آیین عزاداری زنجان همه‌ی کشور را به این نوع عزاداری ترغیب می‌کند. این در حالی است که با این کار آیین‌ها بومی و هیئت‌ها خانگی به عنوان نهاد‌های مذهبی که سرمایه‌های اجتماعی از آن‌ها بر می‌خیزد به محاق می‌روند.

جامعه-احیا: اشکاف‌های همه خانه‌های ایرانی بقچه‌های مخصوص محرم دارند. خانم خانه هر سال چند روز مانده به محرم بقچه‌های محرم را باز می‌کند، پارچه‌های سیاه و کتیبه‌ها را بیرون می‌آورد و مرد خانه هم نردبان می‌گذارد جلو در و بچه‌ها با شور و شوق بالا می‌روند و به سر در خانه‌ها کتیبه می‌زنند. اگر خانه‌ای بالای در چراغی هم دارد حداقل به مدت ده روز شب‌ها خاموش نمی‌کند.

همه محله‌هایمان هم یک هیئتی دارد که ایام محرم چرخ‌ها را بیرون می‌آورد، مهتابی‌هایش را دستی می‌کشد و پرچم بزرگ‌اش را بر چوب‌ها محکم می‌کند. باید دوره بیفتد تا صدای یا حسین(ع)، یا حسین(ع) کوچه‌ها را بپیچد.

بچه‌ها از همان بقچه‌های مخصوص محرم پرچمهای کوچک‌شان را در می‌آورند و چلو دسته‌های عزاداری می‌چرخانند. و چه حظ دارد که صدای طبل از شکف در درون خیزد و چشمان مادر پر شود و پدر یا حسین(ع) صدا بزند. و چه کیفی دارد...

اما همه این ها کم کم بدل می‌شوند به خاطره. گویی باید از فعل گذشته استفاده کنیم برای توصیف محرم‌هایی که هیئت‌ها دوره می‌گشتند، از هر دری به قدر وسع‌اش نذری‌ای می‌گرفتند.

یکی از دلایل مهمی که عزاداری‌های سنتی ما در محاق می‌روند تلویزیون خودمان است. چرا که چند سالی است صدا و سیمای جمهوری اسلامی تصمیم گرفته آیین عزاداری جدیدی را دراندازد و همه‌ی شهر‌ها و روستا‌ها را به یک چوب براند.

سه، چهار سال پیش بود که شبکه‌های تلویزیونی‌مان مراسم عزاداری زنجان را پخش کردند. همه مردم، کوچک و بزرگ بر خیابانی جمع شده بودند و همه مداحان زنجانی نوحه می‌خواندند و مردم هم سینه می‌زدند. مراسم با شکوه و دل‌نشینی بود. حقا آیینی زیبا برای عزاداری.